20170410 lieuwe johan Small

Lieuwe Boskma heeft in de 26e competitieronde tegen Johan Zwanepol voor een hoogtepunt van het seizoen gezorgd. Als er een schoonheidsprijs zou worden uitgeloofd, zou Lieuwe daarvoor in aanmerking komen. Hij bekroonde een goed gespeelde partij met achtereenvolgens een kwaliteits- en een torenoffer. Johan probeerde te ontsnappen door het torenoffer te weigeren, maar dat mocht niet baten. Lieuwe is door deze winst opgerukt naar de tweede plaats in de algemene rangschikking. Dick Dalmolen kwam tegen Ruurd Kunnen niet verder dan remise en zakte daardoor een plaatsje. Tom Visser heeft zich op de vierde plaats genesteld door te winnen van Henk Kouwenberg.

Cees Hageman leverde een prima prestatie. Hij dwong Henk van Bemmel remise af. Er had zelfs meer in gezeten, zoals de kiebietzers naast het bord direct lieten zien, maar Cees was dik tevreden met de remise, en terecht. In het klassement van de C-spelers staat hij tweede achter Jan Duisterwinkel. De derde opzienbarende partij was die tussen Derk Holman en Theo Wolthekker. Onze nestor Derk hield eerste teamspeler Theo op remise. De partij tussen Arend van der Burgh en Ab Colly werd eveneens remise en Bob van Maanen versloeg Kees Duisterwinkel.

 

(Jan van Spijker)

Ook deze dinsdagavond kon ik weer op de fiets naar een uitwedstrijd en ook nu vroeg Lewenborg club-voorzitter en oud-Rodenaar Rudy Frieswijk me wanneer ik nou eindelijk bij Lewenborg zou komen maar ik wees zoals gebruikelijk deze avance weer lachend van de hand.

Wegens ziekte van Frans moest maandagavond nog een invaller voor dinsdag worden gevonden. Mijn noodkreet per email tijdens de clubavond werd vlak voor middernacht nog opgevangen en positief beantwoord door Jan Duisterwinkel. Uiteindelijk bleek hij ook de man die het winnende punt rond tien uur wist te verzilveren nadat eerst Jeppe heel snel remise maakte en Ale en Jan van Spijker tegen negen uur beiden het volle punt nogal makkelijk binnenhaalden.

Dat Jan D een vol punt wist te scoren kwam door een goed uitgerekende wederzijdse ren naar promotie waarbij hij niet terugsloeg maar doorliep. Het zag er gevaarlijk uit maar door het hoofd koel te houden versmade hij de aangeboden pion en ontliep de potremise die zijn tegenstander al had gedeclameerd.

Aan bord 1 wist Menno al ruim tevoren dat het een moeilijke avond zou worden tegen Roelof Rubingh die halverwege het seizoen Lewenborg 2 is komen versterken. Na alsmaar verder onder de druk van zwart te zijn gekomen, moest wit een serieuze aderlating toestaan met kwaliteitsverlies en 2 pionnen achter en uiteindelijk opgeven.

Aan het 3e bord had Olaus met wit zijn tegenstander volledig weten vast te zetten en iedereen had het punt al geteld. Gelukkig had Jan D net de match voor Roden binnengehaald toen we na een forse slagenwisseling tot onze schrik zagen dat uit de neerdalende stofwolken zwart met een gezonde kwaliteit meer te voorschijn kwam. Opeens dreigde een tweede verlies maar door kundig manoeuvreren was de ‘kwaliteit’ binnen de kortste keren weer geneutraliseerd en had Olaus een gezonde verre vrijpion in een toren-loper-3pionnen spel. Die pion ging echter weer verloren tijdens zijn aanval op de zwarte koningsstelling die op remise uitliep.

Deze 4-2 overwinning was uiterst belangrijk, Roden 2 staat nu (even?) aan kop en het maakt het mogelijk dat we nog vóór de laatste ronde op 15 Mei thuis tegen het vrouwen team Sissa6 al virtueel kampioen zijn.

Dat kan gebeuren als de naaste belagers Middelstum en HSP Veendam die op donderdag 13April tegen elkaar spelen er een gelijkspel van zouden maken.

De 25e ronde van de interne competitie bracht, voor wie nog mocht twijfelen aan wie er dit jaar clubkampioen wordt, een duidelijk antwoord. Een taai verzet biedende Jeppe Teensma moest pas heel laat op de avond in een eindspel met een kwaliteit minder zijn meerdere erkennen in de zeer nauwkeurig spelende Ger Battjes. Aangezien Ruurd Kunnen afwezig was en Tom Visser het met wit moest afleggen tegen Johan Zwanepol, die volgens eigen zeggen “eindelijk” weer eens goed op dreef was, liep Ger uit tot een nagenoeg onoverbrugbare voorsprong. De strijd om de tweede plaats blijft ongemeen spannend. Zonder zelf te spelen heeft Dick Dalmolen zich daar genesteld met een miniem verschil op nummer 3 Johan Zwanepol die op de voet wordt gevolgd door Ruurd Kunnen.

Een spectaculaire partij was die tussen Jan Duisterwinkel en Lieuwe Boskma. Jan verspeelde onnodig een tempo waardoor hij een stevige aanval over zich heen kreeg na een nogal dubieus offer van Lieuwe. Deze wist echter de druk op de stelling van zijn tegenstander zo op te voeren dat hij enkele stukken won en de partij stijlvol naar zich toe trok. Cees Hageman verraste Frans van Doorn met een zeer goed voorbereide openingsvariant. Dat bracht Cees al snel een duidelijk positioneel voordeel en na een misrekening van Frans won hij de partij. Arnold Meister voert met zijn 10e plaats nog steeds het B-klassement aan en Jan Duisterwinkel is met zijn 17e plaats de leider van het C-klassement.

Het eerste team heeft vrijdagavond in Winschoten een mooie 5½-2½ overwinning behaald op Van der Linde. Op dezelfde avond speelde SISSA 4 tegen Haren/Oostermoer 2 en won met 6½-1½. Dus weer een bordpunt verloren. Dat is in een notendop het verhaal van de kampioensstrijd in de 1e klasse A. Als wij winnen, wint SISSA ook, maar met een half of een heel bordpunt meer. En zo komt het dat Roden en SISSA in matchpunten gelijk op gaan, maar dat SISSA in bordpunten ruim voor ligt en alleen bij verlies in de laatste ronde het kampioenschap nog kan ontgaan. In die laatste ronde moeten zij tegen Van der Linde, dat derde staat, dus er is nog een kansje voor Roden.

De wedstrijd zelf had een wisselend verloop. Doordat Ruurd al na 21 zetten een gratis stuk mocht incasseren, hadden we een vliegende start. Dick gaf in bijna gewonnen stand dit stuk weer terug. Hij stond echter nog zo goed, dat hij remise binnen kon slepen. Johan zorgde met een goede aanvalspartij, zoals we hem kennen, voor 2½-½ en nadat Henk zich aan zware druk had ontworsteld, maakte hij er 3½-½ van. Op dat moment begon Tom een goede stelling door de vingers te glippen. Dat ging van kwaad tot erger en tenslotte tot niets. Hetzelfde gebeurde Ward aan bord 1. Zijn tegenstander kon bijna geen vin meer verroeren, mede door een tripplepion en een dubbelpion. Ward begon te oogsten, maar daardoor werd de tripplepion een dubbelpion, en kreeg zijn tegenstander tegenspel. Zijn stukken werden snel actief en dat was teveel voor Ward. Gelukkig waren de wedstrijdpunten toen al binnen. Ger leek in problemen te zijn nadat hij een kwaliteit had ingeboet. Zijn compensatie bestond uit de onveilige positie van de vijandelijke koning in het centrum. Met een mooie combinatie kwam Ger een stuk voor te staan en toen dat extra stuk een gevaarlijke vrijpion van de tegenstander onschadelijk had gemaakt, was het pleit beslecht. Toch was het nog lang geen tijd om naar huis te gaan. Lieuwe speelde een dame-eindspel waarin winst- en remisekansen elkaar afwisselden. Dame-eindspelen kunnen lang duren, en dat was ook nu het geval. Lieuwe zette goedgemutst door en won om vijf over twaalf na 88 zetten.

De spanning is er wel vanaf in de strijd om het kampioenschap. Alleen zware rampspoed kan Ger Battjes nog van de titel afhouden. Tegen de opportunistisch spelende Theo Wolthekker bouwde hij al snel een winnende stelling op, die hij op zeer nuchtere wijze verzilverde. Een stukoffer bracht Theo niet die aanval waarop hij had gehoopt en zich secuur verdedigend strafte Ger dit professioneel af. De achtervolgers konden zich dus geen remise laat staan verlies permitteren om nog enigszins in het spoor van de koploper te blijven. Maar hoe anders pakte het uit!

Menno Keizer zette de nummer 2 van de ranglijst, Ruurd Kunnen, met een obscuur openingsvariantje onder zware druk. Ruurd verdedigde zich iets te passief en dacht over sommige zetten erg lang na, maar kon zijn stelling repareren. Toen remise binnen handbereik leek, sloeg de schaakblindheid plotseling toe. Als door een wesp gestoken zag hij hoe Menno met zijn loper zijn dame van het bord sloeg en hij gaf de partij direct op. Het verging Lieuwe Boskma niet beter. Lieuwe bouwde met wit een betere positie op dan zijn opponent Tom Visser, de nummer 4 van het klassement. Maar dat had hem zoveel bedenktijd gekost, dat hij in een voor hem wat minder eindspel door zijn vlag ging. Tom staat nu tweede en Lieuwe is gezakt naar de zesde plaats.

Johan Zwanepol speelde tegen Jeppe Teensma een zeer sterke partij. Met de zwarte stukken kwam hij positioneel sterk te staan en sloot de partij af met een mooie combinatie. Een partij om trots op te zijn. Cees Hageman delfde het onderspit tegen Arnold Meijster die een openingsvoordeel rustig uitbouwde en het eindspel afsloot met twee onstuitbare vrijpionnen. Met een fraaie tiende plaats in het algemeen klassement is Arnold de best geklasseerde B-speler. Hij wordt op de voet gevolgd door Jan van Spijker. Henk Kouwenberg leek met de witte stukken tegen hem een veel belovende aanval te hebben, maar vroeg iets te veel van zijn stelling. Daar maakte van Jan handig gebruik van. De broederstrijd tussen Jan en Kees Duisterwinkel werd door Jan overtuigend gewonnen. De zwarte koning van Kees werd het hele schaakbord over gejaagd en vond nergens een veilige plek. Met deze uitslag bleef Jan met zijn 15e plaats de onbetwiste leider van de C-groep. Ale Bakker weerstond een aanval van Bob van Maanen en zoals vaker in het schaakspel werkte dit als een boomerang. Bob kreeg op zijn beurt een aanval over zich heen die wel doorsloeg. Ab Colly speelde met wit een sterke partij tegen Frans van Doorn. Frans verslikte zich in een positionele wending en kwam door een remiseaanbod van Ab met de schrik vrij. Arnout Wegerif en Derk Holman speelden een solide remise waar beide spelers tevreden over waren omdat er dit keer geen stukken werden weggegeven, zoals eerder in deze competitie.

De spelers aan de eerste 4 borden van ons tweede team had het zwaar tegen de taaie onverzettelijkheid van de schakers van DAC-2. Het had er zelfs de schijn van dat aan de borden 1 en 2 de tafel het kraken der hersenen luid versterkte.

Dan hadden Frans van Doorn en Ale Bakker maar een makkelijke avond. Na anderhalf uur en 29 zetten had Frans zijn tegenstander Piet Schellingerhout overrompeld na halverwege zelfs nog een combinatie te hebben gemist die hem een paard zou opleveren. Gezien het grote ratingverschil (1452 om 1146) een te verwachte uitslag. Nog geen kwartier later had Ale na een schijn paardoffer gevolgd door een aftrekschaak met damewinst ook het punt snel veroverd. Intussen had Jeppe Teensma een degelijke remise gespeeld tegen Ben kuiper die precies dezelfde rating heeft als Jeppe. Maar aan de borden 1, 3 en 4 werd het nog heel spannend zeker toen Olaus met wit spelend zijn meerdere moest erkennen in Alex Tesic. Deze had twee vrijpionnen gecreëerd die Olaus voor onoplosbare problemen plaatsten. Op dat moment was de stand 2½ tegen 1½ in ons voordeel.

Wie zou het winnende punt scoren, Jan van Spijker aan bord 4 of Menno Keizer op bord 1?

Jan stond gewonnen tegen Leunis Maas die geleidelijk dreigde te bezwijken onder de positionele druk van de witspeler. Maar toen Jan een combinatiemogelijkheid niet volledig uitbuitte werd het partijverloop onzeker. Met enkele nauwkeurige zetten wist hij toch nog een voordelig eindspel op het bord te krijgen. Ondertussen moest Menno met zwart al zijn schaakkunsten vertonen om Paul Klein te verslaan. En zowaar, Menno taxeerde het eindspel beter dan zijn tegenstander en won. Zijn zucht van opluchting werd door alle teamleden die zich om zijn bord hadden verzameld, gedeeld.

De overwinning was binnen. Met nog 3 minuten op de klok accepteerde Jan een remise aanbod in een voor hem gewonnen eindspel. 4-2 voor ons. Een zwaar bevochte maar mooie overwinning die ons team met 1 wedstrijdpunt en 4 bordpunten meer op “Schaakclub Hoogezand Sappemeer/Veendam”, op de eerste plaats van de tweede klasse A bracht.