De twintigste competitieronde heeft slechts enkele kleine verschuivingen in de stand opgeleverd. Het was voorjaarsvakantie en niet iedereen was aanwezig. Op het eerste gezicht een kalme avond, maar toch werd aan dertien borden fanatiek strijd geleverd en eindigden slechts twee partijen in remise.
Een uniek trekje van onze club is het wekelijkse openingspraatje van voorzitter Arend van der Burgh. Wij zijn voor informatie over het wel en wee van de club niet aangewezen op de bestuursmededelingen in de Algemene Ledenvergadering of op de geruchten uit het babbelcircuit. Een voorrecht. Elke keer heeft Arend wel iets van belang te melden: het eerste heeft gewonnen en staat nu zesde, we hebben nieuwe schaakstukken die dankzij Johan Zwanepol lekker goedkoop waren, een zevental clubleden heeft zich erg vermaakt en veel prijzen gewonnen in het Boertjestoernooi in Balkbrug, Jan Willem van der Kouwe heeft een boel ratingpunten gewonnen en Diena Wolters en Frits Koopman zijn definitief lid geworden.
Nadat Arend zijn praatje had afgesloten met het inmiddels gevleugelde “Maar ik ben al weer veel te lang aan het woord”, konden we met een gerust hart beginnen.
De koplopers Tom Visser en Lieuwe Boskma speelden niet, zodat Ruurd Kunnen en Dick Dalmolen dichterbij konden komen. Zij wonnen van respectievelijk Ale Bakker en Peter Slaman. Theo Wolthekker kon niet profiteren. Dat was een verrassing. Frits Bosman blijft vriend en vijand verbazen en hield Theo comfortabel op remise. Johan Zwanepol klom weer iets naar boven door een zwaarbevochten winst op een goed spelende Frans van Doorn. De partij eindigde in een zeer interessant paardeneindspel waarin Johan een pion meer had. De verdedigende partij kan dat soms remise houden, maar was dat nu ook het geval? Een aardige kluif om te analyseren.
In de B-groep moest Peter Slaman zijn leidende positie na één ronde alweer afstaan aan Olaus Diebrink. Het is jammer dat Olaus nauwelijks meer intern speelt, want een sterke speler als hij willen we er graag bij hebben. Jan Duisterwinkel, Jan van Spijker en Cees Hageman zijn vol in de achtervolging en hebben hun achterstand verkleind. Jan D. won van Henk Kouwenberg, Jan vS. maakte korte metten met Arnout Wegerif en Cees deed goede zaken tegen Jeppe Teensma. Frits Bosman blijft de C-spelers riant aanvoeren, hoewel Jan Pezij dichterbij is gekomen door Arend van der Burgh te verslaan.
In de staart van de ranglijst is het met de komst van Klaas Wiersinga, Diena Wolters, Frits Koopman en Henk Hamelink een stuk leuker geworden. Hier gaat het om het pure spel, om het mooie dat schaken kan bieden. Het ontbreekt de nieuwkomers nog aan ervaring, maar zodra die iets groter is geworden, kunnen we veel spannende partijen tegemoet zien.

Weer geluk in Balkbrug.

 “Schakers, jullie zijn er weer,.. geweldig!!”

Zo opende de heer Douwe Boersma het 34e Boertjes Wood schaaktoernooi in Balkbrug. Zo'n hartelijke en enthousiaste ontvangst was mij en mijn zes mede schaakgenoten uit Roden, Leek, Nietap en Peize nog niet eerder ten deel gevallen. Vervolgens ging Douwe nader in op het heugelijke feit dat de schaak- en damclub “Kijk uit” mee ging in de vaart der volkeren met het organiseren van dit toernooi evenals de sponsor de firma Wood die nu ook vaantjes produceerde.

Vervolgens gaf hij het woord aan de wethouder van werk, inkomen, onderwijs, educatie, kunst, cultuur, welzijn, personeel en organisatie, mevrouw Gitta Luiten. Zij prees zich gelukkig dat er ook een paar dames aan dit toernooi deelnamen. Zelf had ze ook wel enkele potjes tegen haar vader geschaakt maar toen ze ontdekte dat schaken meer is dan een gokspel richtte ze met meer succes haar kwaliteiten op andere bezigheden. Ze hield haar welkomstwoord kort en deed aan bord 1 de zet e2-e4 waarmee het toernooi was geopend.

 Voor Menno Keizer en Kees Duisterwinkel begon het toernooi niet voorspoedig. Zij verloren.Theo Wolthekker, Johan Zwanepol, Jan Duisterwinkel, Arend van der Burgh en ik deden het beter. Na een degelijke opening wist ik dankzij een grappige combinatie de eerste partij te winnen.

Hierna was het lunch pauze. Op de tafel waar we ons hadden ingeschreven zaten de dames nu fanatiek punten te slijpen. De enige jaren geleden door de heer Douwe Boersma gememoreerde “Uitgebalanceerde melange van hout, grafiet, lijm en gum” bleek aan kwaliteit te hebben ingeboet. “Niet best” verzuchtte een der dames toen na vele keren slijpen een potlood was gehalveerd. Overigens is het goed even stil te staan bij al het werk dat de vrijwilligers achter de bar, de ontvangsttafel, de indeling van de partijen, het verwerken van de uitslagen enz. verrichten om dit toernooi tot een succes te maken. Een groot compliment is op zijn plaats aan zij die garant staan voor dit gezellige en sfeervolle schaaktoernooi.

Na de pauze ging het ons voor de wind. Menno won twee partijen en eindigde als eerste in groep 6. Johan liet zich ook niet onbetuigd en won de tweede prijs in groep 3. Een mooie prestatie. Een groep lager vocht Theo weer op het scherpst van de snede. In zijn derde partij maakte hij het zo ingewikkeld dat hij de tijd vergat en door zijn vlag ging. Toch nog tweede. Arend ging met twee gewonnen partijen en één remise in groep 9 met de eerste prijs aan de haal terwijl Jan Duisterwinkel in groep 8 heel hard en lang moest zwoegen om met twee punten uit drie partijen tweede te worden. Mijn partijen verliepen wat vlotter en aan het eind mocht ik mijn eerste plaats delen met Reitze Douma uit Ommen. Kees Duisterwinkel had zijn dag niet en viel als enige buiten de prijzen.

Tot slot gunde ik, zij het met enige moeite, de heer Binnendijk uit Zwolle de toernooi overwinning. Met enige moeite omdat de twee voorafgaande jaren M. van Mourik uit mijn geboortestad Den Haag de eerste prijs had gewonnen en nu met lege handen de lange reis naar het westen moest aanvaarden.

 Op weg naar huis samen met Johan, Theo en Menno bespraken we op uitbundige toon onze belevenissen van deze dag en werd ik weer verrijkt met enige verrassende levenswijsheden en schaakanekdotes.

Hoe Theo het zoet der overwinning verzorgde.

Het komt niet vaak voor dat een club voor een NOSBO-wedstrijd op bezoek komt en wordt getrakteerd op taart. Het gerenommeerde Staunton smaakte dit genoegen toen het aantrad voor de strijd tegen ons eerste. Theo Wolthekker had dozen vol taart meegenomen om op deze gedenkwaardige schaakavond zijn 65e verjaardag te vieren. Heeft dit sympathieke gebaar een positieve invloed gehad op het resultaat? Had zijn tegenstander Gerrit ten Brinke zich onder het genoegen van een slagroompunt verslikt in de opening? Of verslikte hij zich in de slagroompunt? Zijn koning moest lang rocheren om een veilig heenkomen te vinden, maar na een ingewikkelde afruil van alle lichte stukken leek de stelling min of meer houdbaar, ware het niet dat Ten Brinke nog gauw even een giftig pionnetje verorberde. Nu bleek de ware inhoud van de slagroompunt! Theo sloeg op magistrale wijze toe. Op de 24e zet offerde hij een toren waarvoor hij op de 31e zet een dame terug won en direct daarop kon mat zetten. Zo wil iedereen wel 65 worden.

Het was niet voor iedereen feest. Henk van Bemmel speelde een goede partij tegen Henk Seijen, maar raakte in een betere stelling de tijd kwijt en verloor op de onverbiddelijke klok. Ook Ruurd Kunnen en Peter Slaman konden het bitter van de nederlaag nauwelijks compenseren met de taart van Theo. Maar ach, gelukkig hadden we nog van die ijzervreters als Lieuwe Boskma, Johan Zwanepol en Tom Visser die zich deze avond door niets en niemand lieten beïnvloeden en geduldig hun kans afwachtend de partij naar hun hand zetten. Ward wist een aanval van Theo Ebels  te weerstaan, Lieuwe bouwde tegen zijn oude makker Jaap van der Graaf een minuscuul eindspel voordeeltje uit tot winst en Johan en Tom schoven in de uitvluggerfase hun tegenstanders geroutineerd van het bord. 

Eindstand 4½-3½. De opluchting was groot bij de spelers van Roden 1 nu een reeks van drie nederlagen kon worden afgesloten. We zijn Hoogeveen 1 en Staunton 1 op de ranglijst gepasseerd en staan nu zesde. De laatste twee ronden laat voor ons eerste team een relatief licht programma zien. Het moet mogelijk zijn de zesde plaats vast te houden. 

In de 19e ronde van de interne competitie eindigden deze keer alle partijen in een beslissing. Zoetigheid stimuleert het denken. Op alle borden werd flink strijd geleverd. 

Vlak onder de top een paar kleine verschuivingen. Na een uitgekiende strategisch opgezette partij won Ale Bakker van Dick Dalmolen waardoor hij Henk van Bemmel op de ranglijst is gepasseerd, terwijl Dick Ruurd Kunnen voorbij zag gaan. Hij staat nu vierde, Ale is gestegen naar plaats zeven. Ook Arnold Meijster heeft een opvallend goed seizoen. Hij won van Jan van Spijker maar dat zag er tijdens het verloop van de opening niet echt naar uit. Jan wilde echter forceren speelde te opportunistisch en uiteindelijk profiteerde Arnold van een verwaarloosde verdediging van zijn tegenstander. Arnold staat nu zesde. In de B-groep is Peter Slaman Olaus Diebrink eindelijk gepasseerd. Deze twee hebben een ruime voorsprong op een achtervolgend groepje met Jan Duisterwinkel, Frans van Doorn en Jeppe Teensma die wonnen van respectievelijk Cees Hageman, Arend van der Burgh en Arnout Wegerif. Frits Bosman die deze 19e ronde niet speelde heeft nog steeds een ruime voorsprong bij de C-spelers. 

Met zijn vierde overwinning in vier partijen zette Jan-Arie Stokhorst zijn opmars voort. Dit maal versloeg hij met de zwarte stukken Jan Pezij, een goede prestatie waardoor Jan-Arie inmiddels is opgeklommen naar de 20e plaats in het klassement. Jannie Russche bood lange tijd gelijkwaardig partij aan Bob van Maanen. Bob wist uiteindelijk te profiteren van enkele slordigheden in Jannie's spel en won. 

Een opmerkelijk verloop kende de partij tussen Cees Hageman en Jan Duisterwinkel. Cees is de laatste tijd goed in vorm en ook nu opende hij zeer sterk. Met moeite wist Jan zijn stelling heel te houden, maar toen Cees een winnende variant over het hoofd zag kreeg hij zowaar wat meer ruimte en tenslotte het initiatief. Dat zette hij bekwaam om in winst. 

Onze nieuwkomer Frits Koopman kon zijn tweede overwinning aantekenen. In een goed gespeeld eindspel profiteerde hij van een misrekening van Teije Smedinga. Hetzelfde gold voor Klaas Wiersinga die met de zwarte stukken na een lang gevecht de koning van Diena Wolters in een matnet weefde. 

Na een drukke verhuisperiode liet Mark Hoogendijk tegen Kees Duisterwinkel zien dat hij het schaken nog niet is verleerd. Kees werd op deskundige manier positioneel klem gespeeld. Tegen Arnout Wegerif liet Jeppe Teensma zich weer eens van zijn beste kant zien. Na een degelijke opening wist Jeppe zijn tegenstander snel te overmeesteren.  

Terwijl Roden 2 een kansloze strijd voerde tegen ScepU, de schaakclub En Passant uit Usquert, ging het er in de interne vrolijk aan toe. De lokroep van Adrie klonk Frans van Doorn nog in de oren en hij opende zijn partij tegen Kees Duisterwinkel met 1.a2-a3. Lieuwe Boskma wilde niet achterblijven en deed 1.Pg1-h3 tegen Cees Hageman. Als trainer van de B-C groep kan ik deze frivoliteiten natuurlijk niet goedkeuren. Het is heel fijn als we veel lol in het spel hebben, maar mogen we daarom de eerste beginselen van het positiespel met voeten treden? Ik weet het, een van onze eerste wereldkampioenen, Adolf Anderssen, speelde 1.a3 tegen de grote Paul Morphy, en Tartakower schijnt wel eens 1.Ph3 gedaan te hebben en dat de Parijzer opening te hebben genoemd. Er zit ook wel een gedachte achter deze zetten, maar wij zijn geen Anderssen of Tartakower en simpel spel is voor ons al moeilijk genoeg. “Waarom heb je niet 1.a2-a4 gedaan?”, vroeg ik mijn zeer gewaardeerde collega-scribent Frans. Even was het stil. “Ja goed zeg, dat is nog beter! Die doe ik de volgende keer.”
De partij tussen Frans en Kees werd remise. Dat had niets met de opening te maken. Frans leek op een bepaald moment glad gewonnen te staan, maar blijkbaar was het niet zo eenvoudig als het eruit zag. Kees vond in elk geval een uitweg. Cees slaagde daar tegen Lieuwe niet in, hoewel hij lange tijd juist stand leek te houden. Helaas voor hem had hij een structurele zwakte op de c-lijn die uiteindelijk fataal bleek te zijn.
Henk van Bemmel tegen Tom Visser werd remise. Voor Tom een goed resultaat; Henk is per slot van rekening een eerste teamspeler. Voor Henk was remise ook genoeg, omdat dit een einde maakte aan een reeks blunderpartijen. Beiden tevreden dus. Dat gold niet voor Johan Zwanepol die ten prooi viel aan das lustiges Angriffsspiel Theo’s. Foutloos was de partij zeker niet, maar voor de toeschouwers was het smikkelen. Johan uit de toptien getuimeld, Theo Wolthekker stevig op de vijfde plaats.
Een broedende kip schijn je met rust te moeten laten. Dat heeft niets met schaken te maken, maar toch is het zinvol op te merken dat Jan-Arie Stokhorst met 3 uit 3 een sterke entree heeft gemaakt. Bij het rapidschaken hebben we al gezien dat hij zijn mannetje staat. Nu won hij van Bob van Maanen. We zijn benieuwd hoever zijn opmars met zevenmijlslaarzen leidt.
In de B-groep houdt Olaus Diebrink nog steeds een piepkleine voorsprong op Peter Slaman. Olaus speelt alleen extern, en dat doet hij goed. Tegen ScepU werd het remise tegen een tegenstander met een beduidend hogere rating. Peter probeert Olaus al een paar maanden voorbij te gaan, maar op cruciale momenten werd hij steeds teruggeworpen. Nu won hij van Jan Pezij en zijn achterstand is daardoor nog maar 5 punten. Volgende week vindt de wisseling van de wacht plaats, zeker weten.
Frits Bosman blijft de hoogstgeplaatste C-speler. Zelf speelde hij niet, maar naaste concurrenten Arnout Wegerif en Jan Pezij verloren, zodat zijn positie is verbeterd.
En dan Roden 2 tegen ScepU, één na laatst tegen nummer één. ScepU had een grote ratingvoorsprong die in de eindstand tot uiting kwam. Jan van Spijker, Olaus Diebrink en Ale Bakker speelden remises, de drie andere borden gingen verloren, uitslag 1½-4½.

Er gaat meer boven mijn pet dan eronder. Dat is toch wel de ervaring na mijn bezoek aan het TataSteeltoernooi. Op pad met 7 wijsgerige clubgenoten die zich nog altijd laten bekoren door de wonderen van het schaakspel en de geneugten van een heerlijke Indische maaltijd op weg terug naar huis.
In de 11e ronde van het TataSteeltoernooi toonde de wereldschaaktop weer eens hoe diepzinnig en verrassend de wendingen in het schaakspel kunnen zijn. Deze worden des te aanschouwelijker wanneer Gennadi Borisovitsj Sosonko ons als deskundig commentator op onze ontdekkingstocht begeleidt. En wat een geweldige prestatie van ons Groninger talent Jorden van Foreest die zich nu echt kan meten met de beste schakers van de wereld!
Het was weer een stimulans om meer van onze hobby te genieten en tegelijk in verwondering te erkennen dat ook op dit gebied er meer boven onze pet gaat dan er onder. Maar is verwondering niet de basis van alle wijsheid?

Met deze gedachte in het hoofd luisterde ik voor de start van onze 17e competitieronde naar het levendige verslag van Arend van der Burgh van ons jaarlijkse uitstapje naar Wijk aan Zee, was blij om het goede resultaat aldaar van Jeppe Teensma (2½ uit 3) en genoot van de door Theo Wolthekker pakkend verwoorde schaakervaringen met Johan Zwanepol in Bad Zwischenahn bij Oldenburg. Zij hadden deelgenomen aan een schaaktoernooi, Johan als gewaardeerd arbiter en Theo als onderhoudend schaker en werden in de watten gelegd, niets dan luxe. En er werd daar ook nog geschaakt. Hele prettige partijen, waarover de liefhebber Theo zeer tevreden was, hoewel hij toegaf dat er in het score nog wel enige ruimte in opwaartse richting was overgebleven.
Dan ging het er hier in Roden wat ruwer aan toe. Van de twaalf partijen eindigden er maar liefst tien in een beslissing. Johan werd door Lieuwe bepaald niet ontzien en moest na twee en een half uur opgeven in een schier hopeloze positie. Lieuwe had met de zwarte stukken handig gebruik gemaakt van enkele minder sterke zetten van zijn tegenstander.
Theo’s stabiele, vrolijke en creatieve kijk op het spel bracht hem weer een mooi resultaat. Nu had hij na zijn 2,5 uit 7 in Bad Zwischenahn schaaktechnisch misschien iets recht te zetten. Wat hij tegen Jan Duisterwinkel met de zwarte stukken in de Siciliaanse Drakenvariant liet zien was ronduit fraai en voor mij niet te doorgronden.
Wat mij eveneens bezig hield was het grillige partijverloop van de partij van Henk van Bemmel tegen Dick Dalmolen. Henk stond positioneel goed na de opening en breidde dat voordeel wat uit, totdat hij door een blunder alles verprutste en de partij verloor. Behalve als mooi kan het schaken ook als een wreed spel worden ervaren met het daarbij passende leed. Maar ach, noem mij eens een kunstenaar die niet door het leed is geïnspireerd tot meeslepende uitingen.
Door zijn winstpartij kwam Dick wat dichter bij koploper Tom Visser, die deze ronde niet speelde, en hield de afstand tot Lieuwe, de nummer 2, overbrugbaar. Het blijft dus spannend. Ruurd Kunnen was vanwege griepverschijnselen blij met zijn bye als oneven speler, hoewel hij zijn positie in de rangschikking niet kon verbeteren en vierde bleef.
Met een mooie overwinning op JanWillem van der Kouwe heeft Kees Duisterwinkel na een wat mindere periode de weg omhoog weer gevonden. Jannie Russchen bleek iets te sterk voor nieuwkomer Diena Wolters die overweegt om als tweede dame lid te worden van onze schaakclub. Doen!
Door remise te spelen tegen Jan Pezij slaagde Arnout Wegerif er niet in dichter bij Frits Bosman te komen die met zijn 12e plaats nog altijd de koppositie in de C poule bezet.
Olaus Diebrink blijft met zijn 10e plaats de beste speler van de B-poule. Het lukt Peter Slaman maar niet hem in te halen, maar het verschil is minimaal. Het was aan het goede spel van Cees Hageman te wijten dat Peter met een remise in een mindere stelling opgelucht kon ademhalen. Cees gaat overigens met de week beter spelen en wie weet schaart hij zich over enige tijd tussen de toptienspelers.
Frans had tegen Jeppe de wind mee in een rommelige opening (een variant op de Trompowsky). Met wat speculatieve zetten kreeg hij een klein overwicht. Het pakte goed uit, overigens met de nodige medewerking van Jeppe die zijn koningsstelling onnodig verzwakte en tegen een mat in 2 aanliep.
Het Leekster onderonsje tussen Teije Smedinga en nieuwkomer Jan-Arie Stokhorst werd in het voordeel van de laatste beslist. Jan-Arie ging niet in op een remiseaanbod van Teije en zag het door hem genomen risico beloond met een verdiende overwinning.
Zo ik achteraf vernam, ging Arend van der Burgh deze ronde vrij geruisloos ten onder tegen een rustig spelende Ale Bakker en verschalkte de oude vos Bob van Maanen een iets te opportunistisch spelende Henk Hamelink, die nog maar een paar weken meespeelt en zijn pappenheimers nog moet leren kennen. En alsof het met de ledenaanwas niet op kan, nieuwkomers Klaas Wiersinga en Frits Koopman vochten een enerverend duel uit. Na een spannende partij kwam Frits als winnaar te voorschijn. Een mooie start.

De wedstrijd tegen HSP/Veendam 1 werd met enige zorg tegemoet gezien, omdat dit een sterk team is dat bovenaan in de Hoofdklasse B stond. Maar ze hadden een paar invallers, wat ons kansen gaf. Die hadden er met een beetje geluk ook uit kunnen komen. Maar eerlijk is eerlijk, met wat meer pech hadden we ruim verloren. Nu werd het een nederlaag met 4½-3½, het kleinst mogelijke verschil.
Ward Romeijnders en Johan Zwanepol wonnen, beide tegenstanders zagen een vorkje over het hoofd. Lieuwe Boskma miste een mataanval en speelde remise, evenals Ruurd Kunnen die in een onbewaakt ogenblik even kritiek stond, en Peter Slaman. Nederlagen waren er voor Tom Visser, Henk van Bemmel en Theo Wolthekker. Tom liet zich flessen in een behoorlijke stelling en Theo had volgens diverse omstanders een wel zeer veelbelovende gestaan.
Evenveel pech als geluk plus een lagere gemiddelde rating leidt tot een kleine nederlaag, een logische uitslag.