Iedereen kent het wel, de opluchting wanneer jouw partij een goede afloop kent of de teleurstelling als je iets voor de hand liggends hebt gemist. En natuurlijk moet je dan iets met je emoties. Behalve beschaaft balen is analyseren na de partij een uitstekende manier om je emoties te ventileren en wat in evenwicht te brengen. Dit gebeurt meestal niet fluisterend, zeker niet wanneer een aantal toeschouwers, die al eerder op de avond hun partij hebben beëindigd, het beter menen te weten dan jij. Even is de wereld niet groter dan jouw partij, jouw bord en jouw medeanalysator. Even bestaan er geen clubgenoten die in opperste concentratie een eindspel met veel rekenwerk aan het spelen zijn en de duimen in de oren steken om geen hinder te hebben van het lawaai. En als het kabaal toch aanzwelt kan het plotseling worden overstemd door een wanhopige kreet om stilte van een clubgenoot die zijn broer ziet zwoegen en lijden onder zware stellingdruk. Hoe mooi menselijk kunnen schakers wel niet zijn.
Ja, een 10e ronde met verrassingen en emoties.
Tegen Tom Visser kon Theo Wolthekker maar geen beslissende tactische manoeuvre uit de hoge hoed toveren en werd op techniek geklopt. Met dezelfde lach waarmee Theo iedere week de Scheepstraschool binnen komt verlaat hij hem deze keer ook weer. Welk een emotionele balans!
Met een stuk voor maar in flinke tijdnood stelde Arnold Meijster aan Lieuwe Boskma remise voor. Lieuwe had ook niet veel tijd meer op de klok en ging met een puntendeling akkoord. In de vorige ronde was hem tegen Theo hetzelfde overkomen, maar terwijl hij nu verloren stond, stond hij toen misschien wel gewonnen. Genoeg aanleiding tot een wederzijdse emotiebevrijdende en nog al luide analyse waardoor er achter enkele nabij gelegen borden een krachtig ssst opsteeg.
Zonder zelf te spelen bleven Olaus Diebrink en Peter Slaman met hun 5e respectievelijk 6e plaats in het klassement de beste spelers van de B-poule. Als sterkste speler van de C-poule deed Jan Pezij goede zaken door Jeppe Teensma in een partij met wisselende kansen te verslaan. Aan de bar bespraken zij hun indrukken over hun partij zonder tot diepgaande analyses over te gaan. Gezelligheid is dus ook een prima remedie om emoties te delen en te verwerken.
Voor de tweede keer dit seizoen mocht Jannie Russchen het zoet der overwinning proeven zij het met enig geluk. Haar tegenstander DirkJan Korenhof vergat de tijd en ging door de vlag. Ook hier brachten de mensen aan de bar, wat drank en enkele grappen weer wat lucht.
Omdat Ruurd Kunnen en Dick Dalmolen remiseerden evenals Lieuwe Boskma en Arnold Meijster, kon Tom Visser met opgewekt humeur constateren dat zijn koppositie was verstevigd.
Jan van Spijker versloeg met nog al wat ups en downs Cees Hageman. Deze ups en downs kwamen in een analyse achteraf fluisterend aan bod omdat Jan en Cees snel klaar waren en er geen participerende toeschouwers waren.
In stilte besloten Ale Bakker en Arnout Wegeriff tot remise. Een zeer goede prestatie van Arnout die stilletjes opklimt in het klassement. En is het niet logisch dat Kees Duisterwinkel zijn broer wilde beschermen tegen het analyse rumoer? Hij had voor zijn doen nogal ondergepresteerd tegen Frits Bosman die overigens goed had gespeeld. Kwam het door geluidsprikkels dat Kees wat van slag was?
JanWillem van der Kouwe weerstond op koele wijze een aanval van Frans van Doorn en wist, zich het zweet van het hoofd wissend, Frans in een matnetje met toren en paard te vlechten. Arend uitte fluisterend zijn geluk dat hij in zijn partij tegen Bob van Maanen had gehad. “Het had alle kanten op kunnen gaan”, vertrouwde hij me toe. Minder geluk had Teije Smedinga die zijn verlies tegen Henk Kouwenberg relativeerde met de opmerking dat we zo'n gezellige club zijn en dat het daar tenslotte om gaat. Ook Klaas Wiersinga had met plezier geschaakt. Dat Mark Hoogendijk deze avond nog te sterk voor hem was had hij al geaccepteerd toen hij naar huis ging.
Als laatste besloten Jan Duisterwinkel en Johan Zwanepol tot remise. In een korte maar niet mis te verstane analyse maakte Johan duidelijk dat hij zijn vrijpion te snel had opgespeeld. Tevreden namen beide tegenstrevers nota van dit feit en keerden goed geluimd huiswaarts.

Het eerste team heeft in tweede ronde van de NOSBO-competitie gelijk gespeeld tegen ESG. Emmen is een eind rijden, en het is niet meer dan rechtvaardig dat je dan ook een punt mee naar huis mag nemen. ESG is een van de sterkste teams in de Hoofdklasse B, maar had desalniettemin in de eerste ronde verloren. Dat hadden wij ook gedaan, dus nog een reden voor een puntendeling. Maar het moet natuurlijk op de borden worden verdiend. 

De wedstrijd begon uitstekend. Binnen twee uur spelen hadden we een 2-0 voorsprong. Eerst won Johan Zwanepol in de aanval en kort daarna veroverde Henk van Bemmel een stuk (volgens ESG gaf zijn tegenstander een stuk weg) en de partij. Met een gedegen remise aan het tweede bord bracht Lieuwe Boskma de stand op 2½-½. Dat noem je een goed begin. Waarschijnlijk niet om ons mild te stemmen, maar uit gastvrijheid presenteerde de teamleider van ESG bitterballen met mosterd. Een mooi gebaar dat je maar heel zelden in de bikkelharde schaakcompetities tegenkomt.

Ondanks onze ruime voorsprong werd het nog spannend. Theo Wolthekker stond materiaal achter dat hij ondanks verwoede pogingen niet kon goedmaken. Ward Romeijnders had een furieuze aanval opgezet, had daar ook nogal wat materiaal in gestoken, maar zag de onderneming mislukken. Toen stond het weer gelijk. Wie wil er nog een bal? Peter Slaman wel. Hij kreeg in verloren stand plotseling de overwinning in de schoot werd geworpen. Toen hij zijn tegenstander mooi mat kon zetten, aarzelde hij niet. Bravo voor onze debutant. Tom Visser stelde daarna het gelijkspel veilig met een solide remise. Intern hebben we een paar keer het Grünfeld-Indisch gespeeld en die oefeningen beginnen vruchten af te werpen. Konden we de wedstrijd nog winnen? Nee. Ruurd Kunnen stond moeilijk en gaf in tijdnood alles uit handen. Hij had een zet toegelaten die hij had willen verhinderen, dacht een stuk te verliezen wat niet zo was, en gaf op. Iets te voorbarig omdat er misschien toch nog een heel klein geitenpaadje naar remise was. Maar als team mogen we met 4-4 tevreden zijn.

 

Beschaafd balen.

Het zal je maar overkomen. De hele avond zitten zwoegen, een stuk achter, een vrij pion, gelijke stand, moordende tijdnood. De cortisol, adrenaline en noradrenaline gieren door je lijf. En dan…….,als het twee voor twaalf is komt de rampspoed gevolgd door een intense walging. Je geeft zomaar een toren weg. Jouw steun en toeverlaat op weg naar remise of misschien wel meer! Al dit vreselijks overkwam Teije Smedinga tegen Frits Bosman. Zelden heb ik iemand zo beschaafd zien balen als Teije na ruim 3½ uur van opperste concentratie. Je zou toch na zulk onrecht in opperste wanhoop en verbijstering je notitieboekje willen verscheuren, het bord met stukken van tafel vegen en dat wat nog rest van je weelderige haardos uit je hoofd willen rukken!

Niet in het minst door Teije. Een zacht en zeer beheerst: “Hier baal ik van” kwam slechts over zijn lippen terwijl hij met een lege blik over de restanten van zijn stelling staarde. Ook door enkele anderen werd er geheel in de sfeer van deze avond rustig en ingehouden gebaald. Neem nu Arend. Nadat hij een gunstige afruil had laten lopen die hem op zijn minst remise had opgeleverd tegen de overigens zeer goed op dreef zijnde Arnout Wegeriff verwoordde hij zijn teleurstelling met de historisch woorden: “Het is maar een spelletje”. Natuurlijk beroept u zich nu op de voorbeeldfunctie die onze voorzitter heeft als boegbeeld van onze schaakclub. Maar toch, ik heb veel respect voor zoveel zelfdiscipline.

Er werden in deze 9e ronde acht partijen gespeeld waarvan de uitslagen geen verandering brachten in de rangschikking. Mooi was het om te zien hoe Dick Dalmolen tegen Jeppe Teensma een klein voordeel wist te verzilveren in een technisch goed gespeeld eindspel. Hij staat met dit resultaat nog altijd stevig op de tweede plaats achter Tom Visser. Olaus Diebrink blijft met zijn vierde plaats de beste speler van de B poule maar kan de komende rondes rekenen op geduchte concurrentie van Peter Slaman die dit seizoen steeds sterker gaat spelen. Door Henk Kouwenberg te verslaan wist Jan Pezij zich als beste speler van de C poule op een 14e plaats te handhaven op enige afstand gevolgd door Arnout Wegeriff die met de witte stukken een aarzelend spelende Arend van der Burgh op een nederlaag trakteerde. Met een mooie aanval op de witte koningsvleugel van ons nieuwste lid Klaas Wiersinga, wist Jannie Russchen haar eerste punt van dit seizoen aan te tekenen. Zeer spannend was de partij tussen een zeer aanvallend spelende Cees Hageman en een zich heftig verdedigende Ale Bakker. In vliegende tijdnood besloten beide kemphanen tot een puntendeling.

Vanuit een goed gespeelde opening voelde JanWillem van der Kouwe Bob van Maanen aan de tand omtrent zijn openings kennis. Dit viel duidelijk uit in het voordeel van JanWillem die geen fouten maakte en verdiend won.

DirkJan Korenhof speelde een vlekkeloze siciliaan in de voorhand tot zet 15 toen hij een paard weg blunderde. Hij was toen niet meer opgewassen tegen een goed lopende aanval van Frans van Doorn. Enigszins teleurgesteld maar uiterst beschaafd beëindigde DirkJan de partij.

 

In de NOSBO-competitie speelde het tweede een thuiswedstrijd tegen Assen 2. Al snel werden de eerste partijen door Assen gewonnen en aan het einde van de avond bleken de gasten een maatje te groot. Verder dan drie verdienstelijke remisepartijen van Ale Bakker, Olaus Diebrink en Mark Hoogendijk kwam ons team niet en derhalve was de einduitslag 1½ – 4½.
In de interne competitie heeft Tom Visser zijn leidende positie versterkt door in een positionele partij Peter Slaman te verslaan. Van zijn directe concurrenten wist alleen Ruurd Kunnen van Jeppe Teensma te winnen en zich steviger op de derde positie te nestelen. Lieuwe Boskma had zijn handen vol aan alle tactische dreigingen die Theo Wolthekker hem voorschotelde en nam in tijdnood genoegen met remise. Zonder zelf te spelen handhaafde Dick Dalmolen zich op de tweede plaats. Olaus Diebrink die in het tweede team de strijd aanbond met schaakclub Assen staat vierde en heeft de leiding in de B-poule overgenomen van Peter Slaman. In deze groep is de stand flink door elkaar geschud. Niet alleen wisselden Olaus en Peter van plaats, hun achtervolgers Jeppe Teensma en Kees Duisterwinkel werden bijgehaald en voorbijgestreefd door Cees Hageman en Jan Duisterwinkel. Cees versloeg Henk Kouwenberg, terwijl Kees een schaaklesje van Johan Zwanepol heeft gekregen.
Na een lange periode van afwezigheid deed ook Ward Romeijnders weer mee. Hij heeft nog een lange weg af te leggen naar de bovenste regionen van het klassement, waar hij thuis hoort. Het begin was goed, een duidelijke overwinning op Teije Smedinga. Het gaat ook weer wat beter met de prestaties van Henk van Bemmel. Hij behaalde, dit keer zonder mazzel, een reguliere overwinning op Jan Pezij. Deze is hierdoor als koploper van de C-poule een aantal plekken in de rangschikking gezakt en wordt nu op de huid gezeten door Arnout Wegerif die zichzelf tegen Frans van Doorn te kort deed door in een gewonnen stelling net de verkeerde zet te doen en toen niet verder kwam dan remise.
En we hebben een kennismakingslid. Klaas Wiersinga doet een aantal rondes mee om de sfeer te proeven. Nieuwe leden worden altijd in de watten gelegd, want wij willen graag dat zij blijven. In die geest handelde ook DirkJan Korenhof. Hij won van Klaas, maar deed dat heel, heel vriendelijk.

 

In de zevende ronde van onze interne competitie nam Tom Visser, zij het met de nodige inspanning, de koppositie over van Dick Dalmolen. Kees Duisterwinkel liet weer eens zien dat hij voor iedereen een geduchte tegenstander wordt en liet Tom flink zwoegen. Een wat aparte opening uit Duisterwinkels keuken leidde tot een goede stelling voor Kees. Maar juist dan is Tom op zijn best en trok ook dit keer aan het langste eind. Dit laatste lukte Dick Dalmolen niet. Nu had hij aan de steeds beter spelende Peter Slaman een gelijkwaardige tegenstander die op het bord de stelling in evenwicht hield. Voor beide spelers viel daar weinig meer in te verdienen en ze besloten toen maar tot remise. Door dit resultaat blijft Dick, Tom op de hielen zitten.

Peter is op de vierde plaats de beste B speler op geringe afstand gevolgd door Olaus Diebrink.

Ruurd Kunnen nam een avond rust na zijn inspanningen in het Univé toernooi in Hoogeveen waar hij nog op stoom moet komen na een gevoelige nederlaag tegen Menno Keizer. Maar bij onze club blijft hij de derde plaats behouden met uitzicht op beter.

Tegen Teije Smdinga leek het er een tijdje op dat Jannie Russchen dit seizoen haar eerste verdiende overwinning kon begroeten, maar Teije veroverde een stuk en speelde de partij bekwaam uit.

Tegen een altijd verrassende Jan Pezij hield Lieuwe Boskma het hoofd koel hetgeen resulteerde in een 1-0 score. Maar durft Frans van Doorn eigenlijk nogwel te winnen? Natuurlijk is spelen tegen een op oorlogspad zijnde Henk van Bemmel geen makkie maar om een eenvoudige matcombinatie van drie zetten over het hoofd te zien doet pijn. Vervolgens gaf Henk aan Frans een lesje eindspelbeheersing en won verdiend. Henk komt met zijn 15e plaats wat meer in de A poule sfeer.

Jan Duisterwinkel volgt het goede voorbeeld van zijn broer Kees. Na een zwaarbevochte overwinning op Henk Kouwenberg is hij met zijn 13e plaats in het klassement zijn broer tot op twee plekken genaderd.

Toen bijna iedereen naar huis was, kon Jeppe Teensma eindelijk Johan Zwanepol in een gewonnen eindspel verslaan. Het had sneller gekunt als Jeppe mat in één had gegeven maar ja zoiets komt vaker voor.

Ondanks zijn verlies tegen Lieuwe Boskma blijft Jan Pezij met zijn 12e plaats veruit de beste speler van de C-poule. We moeten 7 plaatsen zakken in het klassement om Arnout Wegerif als 2e speler in de C poule tegen te komen. Overigens won Arnout overtuigend van Bob van Maanen.

En dan die openingstrucs. Zoals iedereen wel weet hebben we op onze schaakclub een openingsgoochelaar met een zeer uitgebreide trukendoos. Van één van deze trucs werd Cees Hageman binnen 8 zetten het slachtoffer. Weg dame, einde partij en voor de rest van de avond leerde Arnold Meijster hem er wat trucjes bij.

Arend van der Burgh heeft de weg omhoog weer gevonden. Deze keer was zich een heftig verwerende DirkJan Korenhof het slachtoffer.

Tenslotte combineerde Theo Wolhekker zich weer creatief naar de winst. Ale Bakker had geen weerwoord tegen de gepeperde strategische verwikkelingen die Theo hem voorlegde. Als iemand echt durft te winnen dan is Theo het wel.

Geen goud voor Roden 1 in eerste ronde NOSBO. (Misschien wat peper?)

 

We hebben in de eerste ronde van de NOSBO-competitie een gevoelige nederlaag geleden tegen het eerste team van de Groninger Combinatie. Dat de Groningers sterker waren, was vooraf bekend. De punten moeten we scoren tegen andere teams maar een 6½-1½ nederlaag is niet best. Wij mikken op handhaving in de hoofdklasse, het liefst een vijfde of zesde plaats.

Roden heeft met het Scheepstra-schooltje een van de mooiste speelgelegenheden van de hele NOSBO. Een van onze gasten vertrouwde mij toe dat hij graag in de sfeervolle zaal van het Trefpunt had gespeeld. Maar het gezellige soms luide geroezemoes aan de bar nadat er een paar partijen zijn afgelopen, zou de bloedserieuze NOSBO-strijders zeker storen. Dus speelde onze wedstrijd zich af in de klaslokalen achter in het gebouw.  Maar …. de inrichting van de lokalen maakt het niet mogelijk om de wedstrijd in één ruimte te doen plaatsvinden. Vier borden staan in het ene lokaal en vier aan de overkant van de gang in het andere. Heel bijzonder. Niemand klaagt er over, maar er is een klein nadeel: je gaat minder gauw kijken naar de borden in het andere lokaal omdat je dan je eigen bord en de klok uit het oog verliest. En stel je voor dat je tegenstander een zet doet terwijl jij ergens anders bent! De gang tussen de lokalen is dus een barrière.

Het verloop van de wedstrijd was helaas niet iets dat je voor geen goud had willen missen. Tom Visser struikelde over het Koningsgambiet dat zijn tegenstander hem voorschotelde. Zoiets overkomt iedereen wel eens. Hans Ree heeft ooit in acht zetten van Petrosjan verloren en persoonlijk ben ik in nog minder zetten de boot ingegaan tegen Ada van der Giessen, voormalig Nederlands dameskampioen. Ondertussen was aan de andere kant van de gang Theo Wolthekker de weg in het Siciliaans kwijtgeraakt. Was het onderschatting? Hij speelde tegen Jaap Ham, Jacques Jambon, een kleurrijk persoon die met zijn bijzondere verschijning de tegenstander nog wel eens in de luren weet te leggen. Het Siciliaans hoef je hem niet meer te leren. Hoe in dat lokaal Dick Dalmolen en Peter Slaman hebben gespeeld, is mij ontgaan. Toen ik een kijkje kwam nemen was het doek voor beiden al gevallen. Lieuwe Boskma zat nog te spelen. Hij klaagde over een saaie, gelijkstaande stelling en dat hij misschien wel remise zou aanbieden. 

In mijn lokaal zat Ward Romeijnders te ploeteren na een mislukte opening. Hij had een half jaar niet geschaakt en moest er weer even inkomen. Ook dit was een Siciliaanse partij, maar anders dan bij Theo. Het was een variant die Carlsen en Caruana vorig jaar in hun WK-match hebben gespeeld. Dat wist Ward nog, maar in tegenstelling tot zijn tegenstander was hij al snel de standaard zetten vergeten. Gelukkig leek Johan Zwanepol met zijn degelijke stijl in het voordeel te komen. Hij had meer ruimte en een sterk paard. Over mijn eigen partij was ik toen nog tevreden. Met een kleine combinatie had ik een pion gewonnen en mijn stelling was beter. Deze vreugde was echter van korte duur. In de spanning die was ontstaan doordat mijn tegenstander een tot mislukken gedoemd wanhoopsoffensief was begonnen, ontsnapte mij een geweldige grafzet die een volle toren en de partij kostte. De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat wij beiden enkele zetten eerder een combinatietje hadden gemist die mij een stuk zou hebben gekost. Een slechte partij dus. Lieuwe bleek inmiddels te hebben gewonnen. Een eindspel van een goede loper tegen een slecht paard, of andersom, maar in elk geval glunderde hij tevreden. Een puike prestatie. Het duurde nog even totdat de laatste partijen waren afgelopen. Johan kon zijn voordeel niet in winst omzetten, remise. Daarmee was de koek op. Ward kwam zijn problemen niet te boven, hoewel hij door een foutje van zijn tegenstander nog kleine tegenkansen had gekregen.

Einduitslag 6½-1½. Op 11 november wacht weer een sterke tegenstander, ESG.

 

In de zesde ronde van onze interne competitie verschalkte Olaus Diebrink met zwart Jan Duisterwinkel. Hierdoor bleef Olaus de met zijn vierde plek de best scorende B speler maar hij wordt op de huid gezeten door de steeds sterker schakende Peter Slaman.

Aan de top van het klassement veranderde niets aangezien de nummers 1,2 en 3 aantraden tegen de Groninger Combinatie. Dick Dalmolen blijft dus de ranglijst aanvoeren gevolgd door Tom Visser en Ruurd Kunnen.

Jan Pezij had een bye vanwege het oneven aantal spelers. Hij staat met een straatlengte voorsprong op de negende plaats als beste C-speler. We moeten 11 plaatsen in de ranglijst zakken om Frits Bosman als tweede in de C-poule tegen te komen. Hij kwam op voorstel van Arnout Wegerif remise overeen nadat hij in een gewonnen stelling een toren weg gaf door een gedekte pion te slaan.

In de opening kwam DirkJan Korenhof tegen Henk Kouwenberg al snel met een vol stuk minder in een slechte stelling terecht en Henk maakte de klus voortvarend af. Hierdoor steeg hij naar de 15e plaats op de ranglijst.

Frans van Doorn had het advies van Theo Wolthekker uit de vorige ronde ter harte genomen. Onder het mom van: “Hier is de peper” overrompelde hij in een pittige partij Leen van der Heide.

Henk van  Bemmel is weer op het goede pad. Hij won, weliswaar met de nodige moeite en wat geluk, van Derk Holman maar blijft nochtans als gerenommeerd A-speler met zijn negentiende plaats in het klassement onder zijn kunnen presteren.

De partij tussen Arnold Meister en Ale Bakker eindigde na een gelijk opgaande strijd in remise evenals die tussen Mark Hoogendijk en de weer wat op dreef komende Arend van der Burgh. Jan van Spijker overrompelde Teije Smedinga en zij konden als eerste van een lange en gezellige nazit aan de bar profiteren onder het genoegen van de net gekochte verse en pittige borrelnootjes.

 



“Wil jij koffie?” “Nee dank je, ik heb liever thee”. Zulke gesprekjes hoor je regelmatig aan het begin van de ronde. Het gaat dan over smaak, soms over de maag of over nachtrust, maar zelden over de partij die komen gaat. Terwijl koffie toch een van de weinige bewezen prestatiebevorderende middelen voor schakers is.
Na zijn opzienbarende overwinning op Lieuwe Boskma stond Dick Dalmolen in de 5e ronde een nieuwe vuurproef te wachten. De klassementleider moest het met zwart opnemen tegen Tom Visser. De inzet van de partij was de eerste plaats op de ranglijst. Beide spelers zijn in vorm en nog ongeslagen. Beiden hebben al een fraaie scalp veroverd. Het werd remise. Tom leek met voordeel uit de opening te zijn gekomen, maar Dick loste het probleem van de slechte loper kundig op waarna een puntendeling het logische resultaat was.
Ruurd Kunnen is opgeklommen naar de derde plaats. Dat ging ten koste van de geheel van slag zijnde Lieuwe Boskma. Olaus Diebrink die met het tweede in Delfzijl speelde, blijft vierde, maar hij wordt op de huid gezeten door Peter Slaman. Peter versloeg niemand minder dan Johan Zwanepol. Dat was een trage, gesloten partij waarin een positionele misser voor Johan het begin van het einde inluidde. Olaus en Peter zijn nu ook de best geklasseerde B-spelers. Zij worden op korte afstand gevolgd door Kees Duisterwinkel, die te sterk was voor Bob van Maanen. Met een zevende plaats heeft Kees een opvallend goede seizoenstart. Johan is afgezakt naar plaats acht. Het is opvallend hoeveel A-spelers achterblijven op de ranglijst. Arnold Meijster, Theo Wolthekker en Ale Bakker staan buiten de toptien, terwijl Henk van Bemmel 28-ste staat.
In de C-groep blijft Jan Pezij het prima doen. Na remise tegen Cees Hageman bezet hij de negende plaats en is hij nog steeds de hoogst geklasseerde C-speler. Hij heeft een ruime voorsprong op Bob.
Theo heeft een sprongetje gemaakt van de 16e naar de 13e plaats door een mooie aanvalsoverwinning op Frans van Doorn. Hij vond dat zijn tegenstander te timide had gespeeld: “Jij moet er meer peper in stoppen”. Frans suggereerde een geschikte plaats voor dit stimulerende middel, maar anders dan je misschien zou verwachten, ging Theo daar niet op in. Hij liet het bij zijn constatering dat meer peper het spel van Frans zal verbeteren. Met angst en beven wachten we de gevolgen van dit advies af.